วันเสียงปืนดับ!!!24 March, 2014
หลังจากที่ศาลรัฐธรรมนูญท่านได้วินิจฉัยชี้ขาด ให้การเลือกตั้งวันที่ 2 กุมภา. เป็นอัน โมฆะ ไปเรียบโร้ยย์ย์ย์แล้ว รายการปล้นแบงก์ ปล้นปั๊มน้ำมัน ปล้นร้านสะดวกซื้อ ฯลฯ ตามแผนการที่กองกำลัง กลอพ. (กุ๊ยและอันธพาล) ได้ป่าวประกาศเอาไว้ก่อนล่วงหน้า ก็ยังไม่ได้ถึงกับอุบัติขึ้นมาแบบเป็นจริง เป็นจัง ซักเท่าไหร่...
--------------------------------------------------
เท่าที่พอปรากฏให้เห็นเป็นรูป เป็นร่าง ก็คงประเภทลอบเผา ลอบวางระเบิด รถของใครก็ไม่รู้ใกล้ๆ กับเวที กปปส. ถนนแจ้งวัฒนะ วางระเบิดปั๊มน้ำมัน ร้านอาหาร และลานจอดรถบริษัท บุญรอด บริวเวอรี่ ที่เชียงใหม่พร้อมกันรวดเดียว 3 จุด ตามด้วยการยิงระเบิดเอ็ม 79 เข้าใส่เวที กปปส.ที่ชลบุรี แต่ห่างไปประมาณ 500 วา เลยไม่ได้ส่งผลให้ถึงกับฉิบหาย วายวอด แบบที่เหี้ย ห่า และสารพัดสัตว์ ได้เคยกระทำต่อเวที กปปส.จังหวัดตราด เรียกว่า...ถ้าหากประเมินถึงศักยภาพ ประสิทธิภาพ ขีดความสามารถในการทำเลว ทำชั่ว ของกลุ่มคนเหล่านี้ ก็ยังไม่ถึงกับน่าวิตก กังวล มากมายซักเท่าไหร่...
-----------------------------------------------------
แม้ว่าจะมีความพยายาม ยกระดับความรุนแรง ให้ฉิบหาย วายวอด หนักหนา สาหัส ยิ่งไปกว่านี้ โดยเฉพาะในช่วงจังหวะที่คณะกรรมการ ป.ป.ช.กระทำการชี้มูลความผิดนายกรัฐมนตรีเถื่อน ไปตามบทบาท หน้าที่ และตามพยาน หลักฐาน ข้อมูล อันมิอาจหลีกเลี่ยงไปเป็นอื่น หรือมิอาจ ละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ได้โดยเด็ดขาด แต่เมื่อพิจารณาจากวัตถุประสงค์และนโยบาย จุดมุ่งหมายและวิธีการของบรรดากุ๊ยและอันธพาลทั้งหลายแล้ว โอกาสที่ วันเสียงปืนแตก จะต้องกลายสภาพไปเป็น วันเสียงปืนดับ อีกไม่นาน ไม่ช้า นับจากนั้น ย่อมน่าจะมีความเป็นไปได้สูงเอามากๆ...
--------------------------------------------------------
อันดับแรก...เนื่องจากความพยายามใช้ความรุนแรง หรือยกระดับความรุนแรงเหล่านี้ มันแทบไม่ได้มีอุดมการณ์อุดมคติใดๆ มารองรับเอาไว้เลยแม้แต่น้อย มีแต่ความปรารถนา ความต้องการ ที่จะพิทักษ์ ปกป้อง อำนาจและผลประโยชน์ของคนคนเดียว ตระกูลตระกูลเดียวเป็นหลัก โดยไม่ได้สนใจว่าคนคนนั้น ตระกูลตระกูลนั้น จะชั่วช้า เลวทราม คดโกงและทุจริตอย่างไรมาบ้าง พูดง่ายๆ ก็คือ...มันคงไม่ต่างอะไรไปจากการก่อความรุนแรง การก่อหายนะ ภัยพิบัติ หรือการก่อสงครามโดยบรรดา นักรบรับจ้าง ทั้งหลายนั่นเอง...
------------------------------------------------------------
ขนาดในใจกลางอาณาจักรล้านนา หรือในจังหวัดเชียงใหม่แท้ๆ แทนที่จะหาทางสร้างความสุข ความสงบ ความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน เพื่อเอาไว้ใช้เป็นศูนย์กลาง เป็นฐานที่มั่น เป็นหลังพิงของ สปป.ล้านนา ได้อย่างสะดวกๆ อย่างเป็นจริง เป็นจัง ดันกลับไปวางระเบิด ไปก่อความไม่สงบ ภายในโพรงของตัวเอง หรือภายใน รูปู ไปซะนี่ แล้วยังงี้จะทำให้จาวเจียงใหม่แต๊ๆ ผู้รักสงบ รักสันติ มาโดยตลอด จะมีแก่ใจไปเห็นดี เห็นงาม กับ สปป.ล้านนาได้อย่างไร ส่วนใหญ่เลยหนักไปทาง ล้า...แล้ว...นา เกิดความหงุดหงิด รำคาญ กับพฤติกรรมการกระทำของบรรดากุ๊ยและอันธพาลหนักขึ้นไปใหญ่...
-------------------------------------------------------------
แม้จะอ้าง ความเป็นประชาธิปไตย แบบสุดลิ่มทิ่มริดสีดวงทวารไปถึงขั้นไหน ยังไงๆ มันคง อ้างไม่ขึ้น อยู่แล้วแน่ๆ เพราะประชาธิปไตยที่ไม่ได้ให้ความสนใจต่อตัวบทกฎหมาย ไม่ได้ให้ความสำคัญต่อนิติธรรม นิติรัฐใดๆ แม้แต่น้อย ประชาธิปไตยที่ยึดเอา ตัวกู-ของกู เป็นมาตรฐานความถูกต้อง เอาเข้าจริงๆ แล้ว...มันก็คือ เผด็จการ เราดีๆ นี่เอง แถมยังเป็นเผด็จการที่ปราศจากคุณธรรมและศีลธรรมใดๆ ติดปลายนวมเอาไว้เลย มุ่งแต่จะเข่นฆ่า ประหัตประหาร ใช้ความรุนแรงตอบโต้ เล่นงาน ผู้ที่เห็นต่าง คิดต่าง จนแม้แต่ผู้บริสุทธิ์ ผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ อย่างเด็กๆ ไร้เดียงสา ยังต้องพลอยมารับเคราะห์ รับกรรม เพราะการใช้ความรุนแรงในแบบไม่คิดจะบันยะบันยัง ไม่ปรานีปราศรัย ว่าใครจะตกเป็นเหยื่อไปด้วย...
------------------------------------------------------------------
ด้วยเหตุนี้...ยิ่งแรงเท่าไหร่ ยิ่งอำมหิต โหดเหี้ยมมากขึ้นเท่าไหร่ ยิ่งเท่ากับ กลืนกินตัวเอง หนักขึ้นไปเท่านั้น โอกาสที่จะผนึกกองกำลังติดอาวุธจำนวนนับเป็นแสนๆ เข้ากับพรรคและแนวร่วมจำนวนนับเป็นล้านๆ ก่อการโค่นล้ม อำมาตย์ ให้สิ้นซาก พลิกประเทศทั้งประเทศให้กลายเป็นนรกบนดิน ตามจุดมุ่งหมายและวิธีการซึ่งถูกสรุปเอาไว้ด้วยคำพูดประโยคที่ว่า “ถ้าหากผมยังอยู่ไม่เป็นสุข...ก็อย่าหวังว่าใครในประเทศนี้จะอยู่เป็นสุขได้” อะไรประมาณนั้น เอาไป-เอามาแล้ว...มันคงไม่ต่างอะไรไปจากการ ดิ้นพราดๆ หรือ ดิ้นทุรนทุราย ไปวันๆ
----------------------------------------------------------------------
โดยเฉพาะเมื่อบรรดาผู้ที่ถูกว่าจ้างมาให้ออกแรงดิ้น หรือบรรดาพวก นักรบรับจ้าง ทั้งหลาย ยังไงๆ มันก็ยังคงเป็นมนุษย์ที่ต้องรู้จักเจ็บ รู้จักจำ รู้จักกลัว รู้จักตาย ไม่ใช่อุลตราแมน หรือหุ่นยนต์เติมเงินไปซะทุกคน เมื่อไหร่ที่เจอกับของหนักๆ ไม่ว่าตะหลิวป็อปคอร์น รถคั่วป็อปคอร์น เจอกับเม็ดป็อปคอร์นในแต่ละเม็ด ขนาดสุดยอดแกนนำที่ว่าแน่ๆ ถึงขั้นถูกแต่งตั้งให้เป็น คางคกยามศึก ยังออกอาการตาเหลือก ตาลาน ตกน้ำ ตกท่า ตกเวที กันเห็นๆ ยิ่งเมื่อไร้เสียซึ่งอุดมการณ์ อุดมคติ เหลือแต่ เงิน-เงิน-เงิน เป็นสรณะเท่านั้น วันเสียงปืนแตก มันจึงสามารถพลิกกลับกลายเป็น วันเสียงปืนดับ ภายในแค่ชั่วไม่กี่วัน กี่คืน...
---------------------------------------------------------------------
ด้วยเหตุนี้...อย่าถึงกับต้องไปวิตก กังวล อะไรมากมายเกินไปนัก แม้ว่าช่องว่างระหว่าง กองทัพแห่งชาติ กับ ตำรวจ มันอาจมีรูโหว่ รอยโหว่ อยู่บ้าง ไม่งั้น...ทุกสิ่งทุกอย่างคงเข้าสู่โหมดแห่ง ความสงบเรียบร้อย ไปนานแล้ว แต่ก็นั่นแหละ...ในฐานะที่ ตำรวจ ท่านได้ชื่อว่าเป็นข้าราชการที่มีขีดความสามารถในการพลิก การปรับสีแปรธาตุได้ว่องไวที่สุด คงต้องเผื่อเวลาให้ท่านบ้าง เพราะถ้าท่านยอมปล่อยให้ประเทศเป็นโจร เป็นประเทศของกุ๊ยและอันธพาล แล้วจะมี ตำรวจ เอาไว้ทำหอก ทำสากกะเบือ หรือทำพระแสงด้ามยาวกันอีกทำไม???
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น